PVC EN ADDITIEVEN
Index: PVC en alternatieven
Algemeen
De levenscyclus van PVC en alternatieven
vergeleken
Volledige levenscyclus van PVC
en alternatieven in verschillende toepassingen
PVC en additieven
FABEL
Milieu-, gezondheid- en beroepsimpacten als gevolg van
persistente vervuiling tijdens de productie van chloor, EDC, MVC,
PVC en zijn additieven.
PVC, een
milieugif van Greenpeace Australië op Internet.
FEITEN EN CIJFERS
De milieu- en gezondheidsimpact van PVC en additieven
De milieu- en gezondheidsimpact van chloor en PVC kan vergeleken
worden in levenscyclusanalyses. Dit vindt u in "Volledige levenscyclusanalyses van PVC en
alternatieven" pagina's. Ftalaten, de belangrijkste additieven
om PVC week te maken, vindt u in Chloor
en hormonale veranderingen pagina's, maar hier volgt een
volledige reactie. Het gebruik van zware metalen als PVC
stabilisatoren is hier een ander belangrijk onderwerp.
Lood als stabilisator in PVC
De Nordic Pipes Federation (Nordic = Noorwegen, Zweden, Denemarken,
Finland) heeft omwille van de bezorgdheid inzake het gebruik van
lood als stabilisator in PVC-drinkwaterleidingen een document
voorbereid voor een wetenschappelijk debat rond de gezondheids- en
milieu-impacten, in vergelijking tot andere loodtoepassingen. Het
kan u een idee geven van de verhouding van de problemen van lood in
PVC en lood in andere toepassingen.
Lood dat naar het drinkwater migreert
Drinkwater en leidingmaterialen werden getest op migratie van lood
uit PVC. Met uitzondering van de eerste 5 dagen, wanneer lood van
het oppervlak naar het water kan migreren, zijn er geen migraties
vastgesteld en bevat het water aan de kraan niet meer lood dan het
water aan de bron. Tijdens de eerste dagen, wordt de leiding op
lekken getest en grondig gespoeld en gedesinfecteerd.
Het oppervlak van PVC leidingen werd getest met dezelfde test,
die gebruikt wordt voor het testen van keramiek dat met voedsel in
contact komt.
De eerste test gaf 0.13 and 0.20 mg/dm2 lood.
De tweede test gaf minder dan 0.01 mg/dm2. Dit betekent dat er
geen migratie van lood uit de massa van het plastic plaatsvindt.
De strengste EU testlimiet is 0.80 mg/dm2.
Loodgebruik in Zweden
Het loodverbruik in Zweden in 1992 was:
| Loodverbruik in Zweden 1992: |
| Toepassing: |
verbruik
(ton) |
|
|
loodbatterijen,
minstens: |
22.000 |
met lood
afgeschermde kabels: |
3.000 |
| Kristalglas: |
1.300 |
| Elektronica: |
1.300 |
| Munitie: |
1.200 |
| Gewichten: |
1.000 |
| Metaallegeringen: |
900 |
| Visgewichten, netten: |
600 |
| Schoorsteenplaten: |
500 |
Plastiekadditieven,
excl. PVC leidingen: |
400 |
| Benzine met lood: |
340 |
| PVC leidingen: |
225 |
| Andere toepassingen: |
150 |
| Anti-roest verf: |
90 |
Interessant, indien lood in PVC leidingen een probleem is, waarom
zou het gebruik van lood in kristalglas dan toegelaten zijn.
Alleen maar om het genot van het glazen kunstwerk, zonder enig
milieuvoordeel?
Loodemissies in Zweden
De jaarlijkse emissie van lood in het milieu werd berekend op:
| Jaarlijkse loodemissies: |
| Product: |
emissie
(ton/jaar) |
|
|
| Batterijen: |
3.000 |
| Munitie: |
1.200 |
Visgewichten,
netten: |
600 |
| Benzine met lood: |
340 |
| Anti-roest verf: |
90 |
| PVC leidingen: |
0,08 |
Bij verbranding zullen de metalen die als stabilisator in PVC
werden gebruikt nauwelijks de totale hoeveelheid aan zware metalen
die uit de rookgassen moeten verwijderd worden, veranderen.
Noch in de aarde, noch op stortplaatsen werd het migreren van
lood uit PVC leidingen vastgesteld, ook geen afbraak van het harde
PVC zelf. Maar, als we veronderstellen dat PVC in elk geval, na
100 jaar of zo, zal afbreken, dan nog zou het extra risico op
loodemissie verwaarloosbaar zijn:
De natuurlijke hoeveelheid lood in grond bedraagt : 20-50 mg/kg.
De maximaal toegelaten hoeveelheid voor verschillende landen
bedraagt: 200-1000 mg/kg
Wanneer de loodinhoud van een meter PVC-leiding van 110 mm
doorsnee naar de omliggende grond migreert, zou de
achtergrondwaarde van lood in de grond verhoogd worden met:
0,4 mg/kg wanneer enkel de bovenlaag afbreekt en het lood migreert
tot 0,5 m van de leiding.
7 mg/kg wanneer het lood volledig migreert naar de omliggende 1 m3
grond.
De migratiesnelheid van metalen in het algemeen is lager dan 1,5
m in meer dan 600 jaar, met uitzondering van zandsteen: 4,5 m in
690 jaar.
Ftalaten als weekmakers in zacht PVC
Ftalaten en giftigheid
Omwille van de paniekzaaierij die Greenpeace startte tegen de
migratie van "giftige" chemicaliën uit kinderspeelgoed, volgt hier
de toxicologische achtergrond van ftalaten.
De acute giftigheid van verschillende commerciële ftalaten is zo
laag dat enorme hoeveelheden aan dieren moeten gevoederd worden om
de MTD (maximaal toelaatbare
dosis) te bereiken, equivalent met 500g/dag voor een volwassene. DEHP, het meest gebruikte ftalaat
wordt als niet-giftig en niet-irriterend beschouwd. DEHP is
goedgekeurd door het US FDA en de EU Scientific Committee for
Foodstuffs voor het gebruik in materialen voor
voedselverpakkingen. PVC, week gemaakt met DEHP is het enige
flexibele materiaal dat door het Europese Pharmacopea
(artsenijboek) voor het gebruik in bloed- en
plasmatransfusiemateriaal is goedgekeurd.
Ftalaten en kanker
Je zal natuurlijk, als je continu dosissen toedient zo hoog als de MTD, effecten vinden die veroorzaakt
worden door de dosis en niet door de giftigheid van het product. Zie
Teveel
knaagdierkankers van Bruce
N. Ames.
In het geval van DEHP, veroorzaakt
het voederen van hoge dosissen ftalaten, vetten en andere
substanties aan knaagdieren tijdens hun hele leven "peroxisome
proliferatie" (een woekering van onderdelen van de levercel), die
leidt tot de vorming van levertumoren. Dezelfde effecten werden NIET
vastgesteld bij primaten (zijdeaapjes en apen). Dit soortverschil
wordt weerspiegeld in het besluit van de Europese Commissie van 25
Juli 1990 dat stelt dat DEHP niet
als een kankerverwekkende of irriterende substantie mag
geclassificeerd of bestempeld worden.
Een recent uitgebreid overzicht en een IARC concensus rapport
concluderen dat effecten als gevolg van peroxysome proliferatie bij
knaagdieren voor de mens niet relevant zijn.
Ftalaten en hormonale werking
Enkel 2 ftalaten, dibutylftalaat (DBP,
ook van nature in selder en lavas aanwezig!) en butylbenzylftalaat (BBP) dat hoofdzakelijk in drukinkten
worden gebruikt, toonden een zeer zwakke oestrogene activiteit (1
miljoenste van de kracht van het natuurlijke vrouwelijke hormoon
oestradiol) in SOMMIGE in vitro testen, maar toonden geen effect in
andere testen [21] [22] [23]
[24]. Al de meer gebruikelijke ftalaten
zoals DEHP, DINP en DIDP
(diisodecylftalaat) werden getest en negatief bevonden [21].
De meest recente in-vivo studies die specifiek de oestrogene
effecten op het oog hadden, toonden geen enkel effect voor de
ftalaten, gerangschikt van DBP tot
DIDP [22].
Bovendien had de blootstelling van ratten aan DINP [25]
en DIDP [26]
in utero, tijdens de zoogperiode, puberteit en volwassenheid in
meervoudige generatietesten geen effect op de teelbalgrootte, op
de hoeveelheid, morfologie en beweeglijkheid van de zaadcellen,
noch op de vruchtbaarheid of reproductie.
Geen reproductie-effecten van ftalaten
bij lage dosering
Sommige ftalaten (zoals DEHP) geven
reproductie-effecten bij zeer hoge dosering. Deze dosering ligt veel
hoger dan het niveau waar geen enkel negatief effect (het no
observed adverse effects level of NOAEL) bij ratten, de meest
gevoelige diersoort, optreedt. De maximum toelaatbare dosis die door
mensen mag worden ingenomen wordt dan 100 maal lager ingesteld dan
de NOAEL in ratten.
Er was één studie die een negatieve invloed van één ftalaat, BBP op de reproductieorganen vond, bij
zeer lage dosering, slechts 10-100 maal hoger dan wat door kinderen
vanuit voedsel wordt opgenomen. Van deze studie door Dr. R. Sharpe
e.a.van het Medical Research Council Biology Unit in Edinburg, werd
aangekondigd dat ze ingetrokken wordt, omdat de resultaten niet
konden worden gereproduceerd [34]. Zie
ook de commentaar van Dr. Sharpe op het ogenblik dat dat zijn studie
de aanleiding was voor groot alarm over de hoeveelheden aan ftalaten
die in babyvoeding in het Verenigd Koninkrijk werden gevonden: How
my work triggered the milk fiasco
DE ALTERNATIEVEN
Alle alternatieven maken bijna altijd gebruik van additieven om de
gewenste eigenschappen te geven voor specifieke doeleinden, PVC
vormt hierop geen uitzondering. Anti-oxidanten, pesticiden,
fungiciden, stabilisatoren, verven, weekmakers, etc... worden
gebruikt in papier, plastiek, verf op hout, enz...
Zolang dit geen onaanvaardbare impact op milieu of gezondheid geeft,
is dat geen probleem. Indien sommige additieven problemen stellen,
moeten ze verdwijnen en door andere worden vervangen.
CONCLUSIE
Er is geen reden om (zware) metaalstabilisatoren in PVC te
verbannen, omdat de impact op het milieu en de gezondheid
verwaarloosbaar zijn. Er zijn andere echte problemen, als je de
impact van lood in PVC vergelijkt met het loodgebruik in tal van
andere toepassingen.
Evenmin is er een reëel risico bij het gebruik van ftalaten in zacht
PVC.
U bevindt zich op het tweede niveau van de Chlorofielen pagina's
Aangemaakt: 2 juni 1996.
Laatste aanpassing: 1 maart 2002.
Finale aanpassing: 31 maart 2019.
Welkom pagina
Home Page van de Chlorofielen
PVC en alternatieven
Levenscyclusanalyse van PVC en
alternatieven in toepassingen