Eind 1994, legden de Chlorofielen een klacht neer bij de
Nederlandse
Reclame Code Commissie (RCC), tegen de Greenpeace-brochure:
'Chloor is
overal', vol suggesties over de negatieve aspecten van het gebruik
van
chloor inzake gezondheid en leefmilieu en vooral gericht tegen het
gebruik van PVC.
Alhoewel de RCC aangaf dat Greenpeace te ver ging in haar
brochure,
werden ze toch niet veroordeeld.
De RCC gaf aan dat Greenpeace gebruik mocht maken van (de
Greenpeace
interpretatie van) het voorzorgprincipe, zodat ze hun argumenten
niet
hoefden te bewijzen. Bovenop deze zienswijze, in tegenstelling tot
de
Nederlandse Reclame Code, hoeft Greenpeace niet te bewijzen dat de
alternatieven die ze promoot beter zijn voor het leefmilieu.
Het oordeel van de RCC is vrij vreemd, vergeleken met eerdere
oordelen inzake chloorproducten zoals PVC, waarbij een brochure
van het
Nederlandse Leefmilieuministerie (VROM) werd veroordeeld als
zijnde
misleidend.
Anderzijds werd Greenpeace veroordeeld door de Engelse Advertising
Standards Authority voor hun walgelijke advertentiecampagne: 'Je
bent
maar half de man die je vader was', één van de klachten
die we eveneens in Nederland hadden.
Klachten van de Chlorofielen die niet werden weerhouden door de RCC:
De suggestie dat alle gechloreerde chemicaliën zeer giftig zijn voor mens en milieu, terwijl het merendeel nauwelijks of niet giftig is.
De suggestie dat er slechts enkele natuurlijke gechloreerde chemicaliën zijn, terwijl er tot nu toe reeds meer dan 1700 werden gevonden.
De suggestie dat het probleem van dioxinen kan worden opgelost door de hele chloorchemie te bannen, terwijl de huidige chloorchemie slechts voor één duizendste van de dioxine-emissies verantwoordelijk is. Het dioxineprobleem kan worden opgelost door de kwaliteit van de afvalverbranding te verbeteren en door maatregelen die in de metaalsector worden genomen. De alternatieven die Greenpeace aangeeft geven i.h.a. méér dioxine tijdens productie, transport, recycling en/of storten dan die uit de chloorchemie.
The suggestie dat de productie, het transport en het gebruik van chloor een groot aantal slachtoffers maakt. Greenpeace gebruikt een misleidende interpretatie van het woord 'slachtoffer' door alle geëvacueerde mensen mee te tellen, zelfs bij een beginnend brandje dat niets met chloor had te maken. Greenpeace maakt geen vergelijking met het (hoger!) aantal werkelijke slachtoffers bij de productie van alternatieven.
De suggestie dat persistentie altijd een negatieve eigenschap is. Glas, aardewerk, beton en PVC zijn zeer duurzame materialen, wat een zeer positieve eigenschap is gedurende hun levensloop.
De suggestie dat de Parijse Commissie en een aantal overheidsinstanties een ban willen op alle gechloreerde chemicaliën, terwijl ze enkel een ban willen op toxische, persitente en bio-accumulerende chemicaliën, gechloreerd of niet.
Het presenteren van adviezen van verschillende commissies (IJC, Clinton-administratie) als zou het regeringsbeslissingen betreffen, terwijl er ofwel helmaal niets beslist werd, of de werkelijke beslissingen meer op realisme werden gebaseerd.
De suggestie dat alle gechloreerde chemicaliën die in het menselijk lichaam werden gevonden onnatuurlijk en gevaarlijk zijn, terwijl een aantal van hen essentieel zijn voor het zoutniveau, de spijsvertering en het immuunsysteem van het lichaam.
De suggestie dat gechloreerde chemicaliën de belangrijkste oorzaak zijn van kanker, terwijl de wetenschap weet dat minstens vijftig percent van alle chemicaliën, - natuurlijk of niet, chloor bevattend of niet - kankerverwekkend zijn bij hoge dosis en de lijst van gevaarlijker kankerverwekkende stikstof- en koolwaterstof verbindingen zijn veel langer.
De suggestie dat alle (meer dan 10.000) gechloreerde chemicaliën een negatieve invloed op de hormoonhuishouding hebben, terwijl dat gebaseerd is op slechts drie chemicaliën, van wie twee (PCB's en DDT) reeds werden gebannen en de ander (dioxinen) scherp worden gereduceerd.
De suggestie dat het chloreren van drinkwater 10.000 extra gevallen van kanker per jaar geeft, terwijl niet-chloreren in alle gevallen een enorm risico geeft en het rapport waarop dat is gebaseerd kijkt niet naar het verschil tussen al dan niet chloreren, maar naar het verschil van chloreren van meer verontreinigd oppervlaktewater, t.o.v. de chlorering - of niet - van grondwater. Wanneer men in Peru stopte met chloreren, werd een beginnende cholera-epidemie een ramp voor de mensen daar: tot op heden overleden meer dan 19.000 personen en 200.000 kregen de ziekte..
De suggestie dat gerecycleerd PVC van slechte kwaliteit is, terwijl kortlevend PVC wordt gerecycleerd in langlevende afvoerpijpen - met kwaliteitskeur! - die minstens 80 jaar meegaan en zonder te vergelijken met de problemen bij de recyclage van de alternatieven.
De presentatie van een aantal chloorvrije alternatieven, vooral voor PVC, zonder enig bewijs dat deze beter zijn voor het leefmilieu, waarbij een aantal zeker gevaarlijker zijn voor mens en/of milieu.
U bent op nivo twee van de Chlorofielen paginas.
Ontwerp: 30 maart 1996.
Laatste aanpassing: 9 mei 2004.
Allerlaatste aanpassing: 1 april 2019.
