CHLOOR EN GREENPEACE
Index: Greenpeace
Chloor en Greenpeace
Reacties
Persmededelingen
Klachten
FABEL
God schiep 91 chemische elementen, de mens meer dan duizend en
de duivel schiep er één: chloor.
Greenpeace magazine (België), augustus 1992.
FEITEN EN CIJFERS
De Bijbel
Afgezien van de wetenschappelijke waarde van bovenstaand citaat,
heeft Greenpeace blijkbaar de Bijbel niet goed gelezen. De Bijbel
verbindt de duivel duidelijk met vuur en zwavel! Anderzijds
zegt het Nieuwe Testament dat de Christenen het zout der aarde zijn
en - mogelijk wist je het al - zout bestaat voor 60% uit chloor...
Het doel en de middelen
Eén van de hoofddoelen van Greenpeace is dat alle industriële
chlooractiviteiten zouden gestopt worden tegen het jaar 2000. Om dat
doel te bereiken zijn alle middelen goed. Oppeppen
van niet-problematische lozingen tot zogenaamde 'ecologische rampen'
door het produceren of suggereren van cijfers die meer dan tienduizend keer hoger liggen dan de
werkelijk gemeten waarden, foute berekeningen,
bedrijven beschuldigen van een ernstige
vervuiling, terwijl de reële plaats van het genoemde bedrijf 400 km
stroomafwaarts van het punt van vervuiling is, woorden en
zinnen uit hun verband rukken, van originele werken essentiële paragrafen weglaten in hun
kopie's, suggereren dat het ontstaan
van bijprodukten van de industrie - zoals dioxinen - hetzelfde is
als ze emitteren. De negatieve eigenschappen van enkele
gechloreerde chemicaliën projecteren op alle ruim 10,000
chloorderivaten. En vooral de enorme hoeveelheid informatie
'vergeten' te vermelden die men in de wetenschappelijke literatuur
kan vinden, die het tegendeel bewijst van wat
Greenpeace beweert. Voor een milieugroepering, is het vreemd dat ze
kost wat kost alternatieven promoten
die 'chloorvrij' zijn, ook al zijn die slechter voor het milieu
en/of gevaarlijker voor de gebruiker. Als laatste, doch niet
geringste, item gebruiken ze voor een zelf gedefinieerde geweldloze organisatie behoorlijk veel geweld,
door bedrijven en transporten aan te vallen en door afpersingspraktijken bij tussen gebruikers
van chloor en chloorproducten.
Zijn we tegen Greenpeace? In feite niet.
Maar Greenpeace moet ernstige wetenschap en reële argumenten
gebruiken voor échte problemen, geen leugens voor onbestaande
problemen.
De overdrijving
In één van haar 'wetenschappelijke' rapporten, 'PVC-factories =
dioxinfactories', maakt Greenpeace een dubbele fout.
Eerstens 'vertalen' ze een laboratoriumproef, waar 1,5 gram
van een PVC-tussenprodukt werd gemaakt, naar de hoeveelheid dioxinen
die zouden geproduceerd worden bij de produktie van 100.000 ton
PVC. Volgens hen zou meer dan 400 g dioxinen geproduceerd worden per
100.000 ton PVC.
Tweedens suggereert Greenpeace dat al die geproduceerde dioxinen,
ook in het milieu terechtkomen. Als dat waar was, dan zou dat
inderdaad een ecologische en gezondheidsramp zijn voor de arbeiders
in en de buurtbewoners rond zo'n bedrijf. Maar ze 'vergaten' wel te
vermelden dat de laboratoriumproef slechts een rendement had van
12%, terwijl een goed uitgerust PVC-bedrijf rendementen haalt van
méér dan 97%. Dus die twee zijn niet zonder meer te vergelijken.
Gealarmeerd door de publicatie van de
voornoemde laboratoriumproef, werden de onderzoekers van de
Amsterdamse Universiteit, waar de proef gedaan werd, door het
chloor-EDC-VCM-PVC-bedrijf van Rovin in Nederland gevraagd om de
gevormde en geëmitteerde hoeveelheid dioxinen in hun bedrijf te
meten.
Dit werd in 1991-1992 uitgevoerd en de resultaten waren: op een
productie van ongeveer 500.000 ton per jaar, worden ongeveer 4 g
dioxinen gevormd, al 500 keer minder dan wat Greenpeace berekende.
Van die hoeveelheid worden, na biologische afvalwaterzuivering,
inclusief verbranding van het slib, het productieafval en de
restgassen, slechts ongeveer 40 milligram
dioxinen naar de lucht geëmitteerd en slechts ongeveer 10 milligram
naar water per jaar. Dat is 10.000 keer minder dan wat
Greenpeace suggereert en geen milieuramp, niet eens een probleem.
Om een vergelijking te maken: Ander onderzoek gaf als resultaat
dat een motorschip op de Noordzee (óók die van Greenpeace!) 30 tot
80 milligram dioxinen per jaar emitteert, evenveel (of weinig) als
een bedrijf waar honderdduizenden tonnen PVC gemaakt worden! zie
ook Bronnen van dioxinen.
Als men een milieuprobleem vermoedt en men kent de reële
hoeveelheden niet, dan kan men om een onderzoek vragen. In
welbepaalde gevallen mag men zelfs de werkelijkheid inschatten op
basis van laboratoriumproeven. Maar in dit geval waren de
werkelijke metingen bij Greenpeace bekend, jaren vóór het
verschijnen van hun rapport. Dus hun suggestief verhaal is een
zuivere vervalsing van de realiteit.
Niet de eerste keer...
Het is niet de eerste keer dat Greenpeace compleet fout zit met
haar boodschappen. In mei 1990 werd door hen het bericht verspreid
dat ze enorme gehaltes dioxinen hadden gevonden buiten het
pesticidebedrijf Nufarm in Australië, "100 miljoen keer hoger dan
de USA EPA standaards". Op grond van deze boodschap werd de firma
gedurende maanden gesloten terwijl het onderzoek liep.
Het onderzoek kostte de staat Victoria 1,5 miljoen A$ en de firma
6 miljoen A$. De resultaten: enkele sporen van dioxinen in de
deeltjes per miljard (ppb) range, werden door Prof. Dr. Ian Ray,
als onafhankelijk onderzoeker als volgt gecommentarieerd: "De
redenering dat dit een gevaar voor de gezondheid van de mensen
in Melbourne was, daarvan denk ik dat het een overdrijving was.
Ik denk dat Greenpeace niet de goede gegevens had"[20]. Infeite waren ze tot een factor
1 miljoen fout...
Greenpeace, ondervraagd over deze kwestie, die ze de "grootste
milieuramp van de wereld, erger dan Seveso" hadden genoemd,
antwoordde: "Wij hebben dat niet zo beschreven, we hebben gezegd
dat het een van de grootste catastrofen van de wereld kon
zijn". En zij voegden er aan toe: "Niets dat Greenpeace ooit heeft
gezegd was voor zover ik weet, ooit bewezen onwaar".
Geen verdere commentaar...
De rekenfouten
In een ander rapport, 'Zero Dioxin', berekent Greenpeace de
'emissie' van dioxinen door alle Amerikaanse PVC-producenten, vanuit
de gepubliceerde cijfers van een Noorse producent.
De berekeningen werden gemaakt op basis van de werkelijke emissies
van dioxinen naar lucht en water én op basis van de hoeveelheid
dioxinen die in interne fabrieksstromen en afvalstromen werden
gevonden. Het eerste is juist, het tweede is zonder meer onzin,
interne stromen komen uiteraard niet in de omgeving, dus ook niet
die dioxinen. Greenpeace maakt hier
dus bewust geen onderscheid tussen het ontstaan en het emitteren
van dioxinen.
Het laatste is nog meer dubieus: Greenpeace berekent de hoeveelheid
dioxinen op basis van de veronderstelling dat er evenveel afval is
als productie! In feite wordt er slechts 2,5% afval gevormd, zodat
ze weer eens - bewust - een factor 40 te hoog zitten. Maar om het
nog erger te maken, al dat afval wordt verbrand in goed uitgeruste
verbrandingsovens waar de dioxinen met een rendement van méér dan
99,9% vernietigd worden. Greenpeace was dus weer eens duizenden
keren fout met haar berekeningen...
Iedereen kan zich vergissen. Wanneer echter alle fouten slechts
in één richting gebeuren, dan is dat geen vergissing meer, maar
bewuste manipulatie.
De verplaatsing
In het rapport, 'PVC-factories = dioxinfactories', 'bewijst'
Greenpeace dat een PVC-bedrijf de oorzaak was van de vervuiling met
dioxinen van de Rijn bij km 665. Omdat dat 10 km ten zuiden van
Keulen was, en de genoemde fabriek in Rotterdam bij km 1015 in
Nederland lag, was dat totaal onmogelijk (dioxinen kunnen niet
zwemmen!). Na wat verder onderzoek, is de vervuiling waarschijnlijk
afkomstig uit het verleden, van een bedrijf dat chloorfenolen maakte
- wat niets met PVC te maken heeft - en dat al tien jaar gesloten
is.
Anderzijds blijkt uit onderzoek van de Rijn sedimenten dat de
dioxinevervuiling op haar maximum was gedurende de zeventiger jaren.
Op dit ogenblik zijn de dioxine-concentraties even laag als in 1945,
bijna nul, ondanks het feit dat de chloor- en PVC-productie vele
malen hoger ligt dan in die tijd.
Greenpeace heeft zich nooit verontschuldigd voor de duidelijk foute
beschuldiging van het PVC-bedrijf...
Het weglaten van relevante informatie
In Duitsland was er een onderzoek naar het gedrag van PVC in
stortplaatsen. Het rapport geeft een aantal mogelijkheden voor het
uitlogen van bestanddelen van hard en zacht PVC, echter zonder enig
cijfer te geven, zodat er geen mogelijkheid is om een schatting te
maken van het werkelijk effect van deze 'mogelijke' uitlogingen.
Alhoewel de wetenschappelijke waarde van dat rapport twijfelachtig
is, is de laatste alinea interessant: de auteur zegt dat er van het
storten van PVC in goed onderhouden stortplaatsen geen gevaarlijke
gevolgen te verwachten zijn! Deze alinea is weggelaten in
kopies, verspreid door Greenpeace!
Volgens het Greenpeace pamflet 'Chloor is overal', zou de Parijse
Commissie besloten hebben om alle 'chloorstoffen' te bannen.
Greenpeace laat hierbij drie essentiële condities weg van wat de
Milieuministers van de Noordzeelanden beslisten: De Ministers
wensten een ban op alle persistente en toxische
en bio-accumulerende stoffen, of ze nu chloor
bevatten of niet.
Uiteraard is het juist om de emissies van dergelijke stoffen tot
bijna nul - of zo mogelijk nul - te reduceren. De toxische,
persistente, bio-accumulerende gechloreerde stoffen zijn echter
slechts een klein deeltje van enkele honderden (bij)producten
tegenover de meer dan 1,500 natuurlijke en de meer dan 10,000
industriële gechloreerde materialen. Zie ook "Chloor en
bio-accumulatie" (nog in bewerking).
Het projekteren van Enkele op Alle
Greenpeace projecteert de negatieve eigenschappen van enkele
gechloreerde chemikaliën zoals DDT, PCB's en CFK's, die om die
redenen al gebannen werden of worden op alle - meer dan 10.000 -
chloorprodukten. Dit is wetenschappelijke onzin. Bijvoorbeeld wat
heeft PVC met DDT, PCB's of CFK's en de mogelijke gevolgen zoals
bio-accumulatie, giftigheid, kanker of ozonafbraak te maken? Niets,
behalve dat het chloor bevat. In feite is het even onzinnig als
vragen dat alle nylonfabrieken gesloten worden, want dat bevat
stikstof, omdat sommige landbouwers teveel mest (dat bevat óók
stikstof!) gebruiken. Dat laatste geeft overbemesting, een van de
werkelijke problemen in het oppervlaktewater van vandaag en het
bronwater van morgen.
Het weglaten van bewijzen
Greenpeace beschuldigt PVC in het huishoudelijk afval ervan dat het
de oorzaak is van de vorming van dioxinen bij verbranding. De
redenering is simpel: PVC geeft de helft van de hoeveelheid chloor
in het afval, dus is het verantwoordelijk voor de helft van de
dioxinen die de verbrandingsoven verlaten. Ze geven zelfs een
voorbeeld van een test bij een verbrandingsoven in Denemarken (met
twijfelachtige omstandigheden), waar men een relatie vond tussen de
hoeveelheid PVC en de hoeveelheid dioxinen..
Greenpeace 'vergeet' echter de enorme hoeveelheid gegevens van
méér dan zeventig experimenten bij huisvuilverbranding over de
hele wereld te vermelden, waaruit duidelijk blijkt dat er géén
relatie is tussen de chloor (en PVC) invoer en de dioxine emissies.
Er waren zelfs meerdere experimenten die het omgekeerde resultaat
gaven: meer PVC bij de invoer geeft minder dioxinen
aan de uitgang! Zij 'vergeten' eveneens te vermelden dat een
experiment aan een verbrandingsoven - bij dezelfde voeding, zonder
enige extra investering - tot honderd keer minder dioxinen gaf,
enkel en alleen door het verbrandingsproces te verbeteren... Dus de
hoeveelheid chloor in de 'brandstof' is niet belangrijk, de
verbrandingsomstandigheden zijn uiterst belangrijk inzake
dioxine-uitstoot. Zie ook Chloor in
brandstof en dioxinen bij verbranding.
De alternatieven
Greenpeace geeft een groot aantal alternatieven voor het gebruik van
chloor in processen en materialen, vooral voor PVC. Zij geven echter
geen enkel bewijs dat die alternatieven ook werkelijk beter zijn
voor het milieu, enkel dat ze chloorvrij zijn. In feite zijn een
aantal van die alternatieven bewezen gevaarlijker voor de mens en/of
het milieu.
Bijvoorbeeld voor de desinfectie van zwembaden bevelen ze ozon aan
i.p.v. chloor. Ozon is in feite 60 keer giftiger dan chloor en is,
in tegenstelling tot chloor, nu erkend als voor de mens
kankerverwekkend door het 'Deutsche Forschungsgeselschaft', het
Instituut dat zich bezighoudt met de regels voor toxische en
kankerverwekkende stoffen op de werkplaats in Duitsland. Het
kankerverwekkend vermogen wordt zowat 120 keer hoger ingeschat dan
van benzeen, een voor mensen bekend kankerverwekkend bestanddeel van
benzine. Zie ook Chloor en giftigheid
en Chloor en kanker.
In een brochure van Greenpeace UK uit 1996 [14], promoot Greenpeace het gebruik
van gietijzeren en roestvrij stalen pijpen in plaats van PVC
pijpen. Volgens een onderzoek van gas distributie systemen in
Nederland, geven ijzeren pijpen tot 20 keer meer vervuiling
dan PVC op verschillende milieucriteria! Dus voor Greenpeace is
hun anti-PVC fundamentalisme sterker dan wat je normaal mag
verwachten van een milieugroepering...
Het geweld
Greenpeace preekt de geweldloosheid. Maar wat we tot nu toe gezien
hebben zijn vele gevallen van gewelddadig aanvallen van chloor- en
PVC-bedrijven en het blokkeren van transporten, inclusief reële
beschadigingen.
In België en Nederland alleen al verloren ze volgende
rechtsgedingen:
Het niet stoppen van hun actie bij Solvay Antwerpen: boete
7.000.000 BF (ca. Fl. 400.000)
Voor elke volgende blokkering van de activiteiten van Akzo Nobel
Chemicals in Rotterdam: een boete van Fl. 50.000 (ca. 900.000 BF)
per geval en Fl. 100.000 (ca. 1.800.000 BF) per dag.
De persoonlijk veroordeling van de Greenpeace-campagneleider tegen
chloor in België tot een boete van 180.000 BF (ca. Fl. 10.000)
voor beschadigingen bij Tessenderlo Chemie en in beroep een
gevangenisstraf van 1 maand met uitstel.
Het betalen van alle kosten voor het blokkeren van een chloortrein
te Linne-Herten in Nederland.
Die laatste veroordeling is zeer interessant. De rechter baseerde
zijn oordeel op het feit dat Greenpeace niet eens getracht had om
haar protest op enige wettelijke weg te uiten, terwijl andere
milieugroepen dat wel deden, noch hadden ze enig gesprek met de
directie van het bedrijf, alvorens ze de trein blokkeerden...
Het grofste geweld dat ze gebruiken is wat ze doen
tegenover het product PVC. Zonder enige wetenschappelijke reden
gebruiken ze PVC als de zondebok voor hun fundamentalisme.
Personen worden min of meer beschermd tegen roddel en valse
beschuldigingen. Geen enkele wet beschermt echter een product
tegen roddel en valse beschuldigingen, noch is het mogelijk om hen
te laten betalen voor de schade die ze aanrichten inzake
marktaandeel en werkloosheid. Dat is macht zonder
verantwoordelijkheid.
De afperserij
Greenpeace misbruikt de positie van producenten en handelaars in
consumenten produkten om hen af te dreigen. Met acties tegen PVC bij
verschillende handelaars, met de verspreiding van 'zwarte lijsten'
van producten die nog in PVC verpakt worden, creëren ze een sfeer
die moeilijk te weerstaan is. Tenslotte verkopen de handelaars
water, margarine, kaas, vis, vlees en andere consumentenartikelen,
geen verpakking. Een recente actie van Greenpeace gaat nog een stap
verder. Met foute informatie over "giftige" stoffen die uit
PVC-speelgoed kunnen lekken, worden ouders bang gemaakt en
winkeliers afgedreigd.
Als er een kans is om een marktaandeel te verliezen, omwille van
deze negatieve publiciteit, dan is men zeer snel geneigd om naar
andere materialen over te stappen. De consument en het milieu zullen
het verschil wel betalen...
Als er een voordeel voor de veiligheid of voor het milieu aan
vastzat, dan was er nog enige grond voor dit soort acties. Maar
aangezien een groot aantal wetenschappelijke onderzoeken het
tegendeel bewijzen (zie complete
LCA's van PVC en alternatieven in toepassingen) is dit een
vorm van ecologisch fanatisme. In feite, wat is het verschil tussen
mensen werkloos maken, op basis van godsdienst, sekse of ras, of
mensen werkloos maken, niet omdat ze producten maken die goed of
slecht voor mens of milieu zijn, maar omdat ze chloor bevatten...
Zijn we tegen Greenpeace?
Wij waren tot enkele jaren geleden bewonderaars van Greenpeace, tot
we ontdekten dat ze, ook al zijn hun doelen gefundeerd, in alle
gevallen leugens, halve waarheden en overdrijvingen gebruiken om hun
doel te bereiken. En in het geval van chloor en PVC is zelfs hun
doel fout.
Wanneer we stellen dat Greenpeace liegt zijn we in goed gezelschap:
Paul Crutzen, recente Nobelprijswinnaar voor zijn werk op het gebied
van de ozonlaag, heeft zijn lidmaatschap van Greenpeace opgezegd:
'Zij hebben de zaak vervalst en ik ben daarvoor boos, want dat
komt op onze rekening. Zij gebruiken foute gegevens, zowel voor
de Brent Spar als voor de Franse nucleaire testen. Ik ben tegen
nucleaire testen, maar men moet wetenschappelijk juiste
argumenten gebruiken... ...Nee, Greenpeace heeft de zaak van het
milieu geschaad.'
De acties van milieugroeperingen, waarvan vele Chlorofielen lid
zijn (in het geval van Greenpeace: waren), waren in het verleden
noodzakelijk om de directies van bedrijven en de overheid wakker
te schoppen, dat de vervuiling te ver ging. Vandaag is het echter
zo dat de meeste bedrijven veel minder vervuilen dan het verkeer,
of de huishoudens.
Sommige milieugroepen, zoals Bellona
in Scandinavië, hebben actie gevoerd bij PVC-bedrijven, maar zij
vroegen niet de sluiting van die bedrijven, zij werkten plannen
uit om de vervuiling tot acceptabel lage hoeveelheden terug te
dringen. Dat werd gevolgd door investeringen bij die bedrijven en
PVC is nu een acceptabel product voor hen. Dat is niet het geval
voor Greenpeace, zij zijn tegen PVC, enkel omdat het chloor bevat,
zelfs als dat hen hun geloofwaardigheid kost, of erger nog, de
geloofwaardigheid van de milieubeweging in het algemeen in
diskrediet brengt.
We denken dat milieuverenigingen in het algemeen nog steeds nodig
zijn als waakhond voor bedrijven en de overheid, om hen bewust te
houden van de gevolgen van wat ze doen. Maar dan moeten dat wel
verenigingen zijn die wetenschappelijk verantwoorde argumenten
gebruiken, niet dít Greenpeace.
U bent op niveau één van de Chlorofielen bladen.
Op het net: 23 februari 1996.
Laatste aanpassing: 1 maart 2002.
Finale aanpassing: 31 maart 2019.
Welkom pagina
'Home Page', het 'Kopblad' van de Chlorofielen
PVC en alternatieven
Reacties van de Chlorofielen tegen
rapporten van Greenpeace
Klacht bij de Reclame Code Comissie